بخش پایانی مستند استثنایی ۱۵ قسمتی او که به بررسی تاریخ سینما می‌پردازد، یعنی «داستان فیلم: یک اودیسه». مارک کازینز پلی میان دوران «قبل» از بحران سلامت و دوران «بعد» از آن می‌سازد.

مارک کازینز فیلم‌ساز، با همراهی جرمی توماس، تهیه‌کننده برنده اسکار در سفر زیارتی سالانه‌اش به جشنواره فیلم کن، نگاهی صمیمانه به زندگی این نماد افسانه‌ای پشت صحنه برخی از جنجالی‌ترین و تحسین‌شده‌ترین فیلم‌های تمام دوران می‌اندازد.

مارک کازینز در حالی که خود را برای جراحی بازگرداندن بینایی‌اش آماده می‌کند، به بررسی نقشی می‌پردازد که تجربه بصری در زندگی فردی و جمعی ما ایفا می‌کند. او در تأملی عمیقاً شخصی درباره قدرت تماشا در زندگی خود، ما را در میان گنجینه‌های جهان مرئی راهنمایی می‌کند؛ کالدوسکوپی از تصاویر خارق‌العاده در میان فرهنگ‌ها و دوران‌های مختلف. در زمانی که بیش از هر زمان دیگری با تصاویر محاصره شده‌ایم، او نشان می‌دهد که چگونه نگریستن ما را به کسی که هستیم تبدیل می‌کند و در قلب تجربه انسانی، همدلی، کشف و تفکر قرار دارد. او لذت و رنج دیدن جهان را با تمام پیچیدگی‌ها و تضادهایش، با چشمانی کاملاً باز به اشتراک می‌گذارد. با شیوع همه‌گیری کووید-۱۹ که تغییر چشمگیر دیگری در دیدگاه‌ها ایجاد می‌کند، او به سراغ دیگر بینندگان می‌رود تا نگاه آن‌ها را از دوران قرنطینه جویا شود و به آینده سفر می‌کند تا بررسی کند که زندگی بصری او چگونه تا پایان ادامه خواهد یافت.

سفری شاعرانه به دنیای بصری فیلم‌ساز و بازیگر افسانه‌ای، اورسن ولز (۱۹۱۵-۱۹۸۵) که پرتره‌ای جدید از یک نابغه بی‌نظیر را هم در زندگی شخصی و هم در آثار ماندگارش به تصویر می‌کشد؛ از دریچه چشمان خودش، با طرح‌هایی که به دست خودش کشیده و با قلم‌موی خودش نقاشی شده‌اند.

«استکهلم، عشق من» یک سمفونی شهری و نامه‌ای عاشقانه به استکهلم است؛ اولین فیلم داستانی مارک کازینز کارگردان و نخستین تجربه بازیگری ننه چری موسیقی‌دان. این فیلم قدم‌های زنی را در خیابان‌های زادگاهش دنبال می‌کند که در مسیر بهبودی از اتفاق تلخی است که دقیقاً یک سال پیش برایش رخ داده است. این اثر کاوشی است در غم و اندوه، هویت و قدرت معماری و شهرسازی در شکل دادن به زندگی‌ها، و ستایشی است از قدرت پیاده‌روی و تماشا برای اینکه همه ما کمی احساس بهتری داشته باشیم. همراه با موسیقی جدیدی از ننه چری، موسیقی قدیمی از بنی اندرسون (عضو گروه آبا) و فرانتس بروالد، و تصاویری از کریستوفر دویل و مارک کازینز.

بلفاست شهری در حال تغییر است؛ آیا این تغییر به خاطر رفتن مردم است؟ اما یک نفر بازگشته است؛ زنی ۱۰ هزار ساله که ادعا می‌کند خودِ این شهر است.

مارک کازینز تنها با استفاده از فیلم‌های آرشیوی و موسیقی متن جدیدی از گروه موگوای، مجموعه‌ای امپرسیونیستی از دوران هسته‌ای ما را ارائه می‌دهد؛ از راهپیمایی‌های اعتراضی و خط‌ونشان کشیدن‌های جنگ سرد گرفته تا چرنوبیل و فوکوشیما. او همچنین زیبایی خیره‌کننده دنیای اتمی و چگونگی بهبود زندگی انسان‌ها توسط اشعه ایکس و ام‌آر‌آی را به تصویر می‌کشد. عصر هسته‌ای یک کابوس بوده، اما در عین حال کیفیتی رویاگونه نیز داشته است.